Door het schrappen van wiskunde als beslissend vak in het Anne Frank Atheneum te Denderleeuw is een grens overschreden. Wat begon als een uitzonderlijke maatregel is in werkelijkheid een pijnlijk symptoom van een dieper liggende, structurele malaise: het Vlaamse onderwijs verliest terrein. En wie durft nog te benoemen wat iedereen ziet? Het niveau daalt. De lat zakt. En niemand lijkt de verantwoordelijkheid te willen nemen.
Laten we de realiteit onder ogen zien: in bepaalde klassen buist meer dan driekwart van de leerlingen voor wiskunde. Niet omdat de leerstof plots te moeilijk is geworden, maar omdat het fundament ontbreekt. Taalachterstand, een gebrekkige werkhouding en een schrijnend gebrek aan basiskennis maken dat leerkrachten vechten tegen windmolens. Velen van deze jongeren komen uit het Brusselse – vaak uit gezinnen met een migratieachtergrond waar de schooltaal thuis amper gesproken wordt. Dat is geen stigmatisering, dat is een feit. En feiten mogen benoemd worden in een eerlijke onderwijsdiscussie.
Het wordt tijd dat we het politieke en pedagogische taboe durven doorbreken: niet elk kind is klaar voor het Vlaamse secundair onderwijs zoals het vandaag is ingericht. De automatische doorstroom, ongeacht niveau of voorkennis, holt het systeem uit. In plaats van te ondersteunen, zwijgen we problemen dood. In plaats van te eisen, relativeren we tekorten. En in plaats van leerkrachten te steunen, laten we hen verweesd achter wanneer hun vak plots ‘niet meer meetelt’.
Wat is de waarde van een diploma als een kernvak als wiskunde kan worden genegeerd om de buizenstapel draaglijk te maken? Welke boodschap geven we aan leerlingen als inspanning en kennis geen rol meer spelen in slagen of zakken? En vooral: hoe motiveren we nog leerkrachten, als hun werk zo wordt gedevalueerd?
Onderwijs hoort te emanciperen, niet te nivelleren. Wie nu niet durft te kiezen voor kwaliteit, zal morgen de prijs betalen in de samenleving. Want wie zonder basiskennis en discipline afstudeert, botst later dubbel zo hard tegen de muur van de realiteit.
De situatie in Denderleeuw is geen alleenstaand geval. Het is een kanarie in de koolmijn. Tijd om te luisteren.